Uni62

Gdy już skończyliśmy jeść wyszliśmy z restauracji i poszliśmy gdzieś sobie usiąść na ławce w jakimś starym parku. Cudem zmieściliśmy się wszyscy na jednej ławeczce. Od brzegu usiadł Bill później Georg, ja, Gustav i Tom. Oni coś gadali, a ja ich nie słuchałam. Bill zaczął coś do mnie gadać, nie odzywałam się. Wkońcu wstał i poszedł za ławkę, wystraszył mnie. Wydarłam się jak nie wiem, aż ptaki z drzew poodlatywały:
- Co Ty wyprawisz?!!!? Zamyślić się nie można!?! – krzyczałam wkurzona.
- Sorry, nie chciałem. – skrzywił się czarny. Spojrzałam na niego, posmutniała mu mina i mnie też. – Sorry, ja naprawdę nie chciałem Cię aż tak wystraszyć… – przejął się Bill.
- Nie no spoko. Już jest dobrze. – spuściłam trochę z tonu głośnego na niższy. – Ale jak to zrobiłeś to myślałam, że umarłam… – już podniosłam głos. – Możecie mnie odprowadzić już, bo jestem zmęczona.
- No to idziemy. – powiedział Gustav wstając z ławki poprawiając bluzę. Poszli mnie odprowadzić pod sam hotel. – Może jeszcze pod drzwi, będziesz bezpieczna. – zażartował Gustav.
- Nie no… już trafię. – uśmiechnęłam się. Pomachałam im i poszłam w stronę drzwi hotelu.
- Poczekaj!! – gdy się odwróciłam zobaczyłam Toma biegnącego w moją stronę.
- Co się stało?? – spytałam, jak już stał przede mną.
- Nic, chciałem Ci powiedzieć kocham Cię. – nie wiedziałam co mam powiedzieć, wiec odszedł. Stałam tak z pięć minut odkąd odszedł.
Gdy już byłam na górze, zamknęłam drzwi na wszystkie spusty i poszłam się umyć, było przed 21. Gdy byłam pod prysznicem ktoś dobijał się do drzwi. Szybko zakręciłam wodę, wyleciałam z łazienki z pianą na głowie i z ręcznikiem owiniętym wokół siebie. Ujrzałam w drzwiach Ankę i Magdę.
- Anka!! – ucałowałam Ankę. – Magda!! – ucałowałam również Magdę. – Nie spodziewałam się Was teraz…
- Właśnie widać. – zaśmiała się Anka. – Ale my dzwoniłyśmy do jakiejś Kasi z Twoją mamą.
- No to może mi zapomniała powiedzieć. Wejdźcie. – dziewczyny weszły i rozpakowały walizki, a ja dokończyłam mycie. Gdy już skończyłam, weszły po kolei dziewczyny do łazienki. Zrobiłam im kolacje, ja już nie jadłam, bo się najadam w restauracji z chłopcami.
- Już się nie mogę doczekać, kiedy ich zobaczę. – podniecała się Anka siadając przy stole aż podam gotowe kanapki i herbatę.
- Oni pewnie też, a szczególnie Bill.
- Nom… – rozmarzyła się odpierając głowę o nadgarstki.
- Co tak plotkujecie?!? – powiedziała z uśmiechem Magda wchodząc do kuchni.
- A gadamy o chłopakach z Tokio Hotel. – ja.
- No to już naprawdę nie macie, o czym… – westchnęła. – Ale oni pewnie są w trasie i nie zobaczymy się prędko. – skrzywiła się.
- Mylisz się. W wakacje zaczynają karierę teraz sobie odpoczywają w naszym towarzystwie. – podałam jedzenie do stołu.
- Dobrzy są, to co kochają odkładają na późnej (;/) Ty nie będziesz jadła?? – Magda.
- Właśnie ja też im się dziwiłam. Nie jestem głodna, byłam dziś z nimi na pizze.
- Ooo… A gdzie nasza opieka?? Mama mnie ledwo puściła tutaj. – narzekała Anka.
- A jak ją przekonałaś?? – ja.
- No, że będzie miał, kto się mną opiekować i do szkoły może będę chodziła. – Anka sięgnęła po kanapkę.
- Nie martw się. Pójdziemy do szkoły! Kasia to wszystko załatwi.
- A no właśnie. Gdzie ona jest?? – Magda.
- Poszła na bal jakiś z Mateuszem. Nie wiem, kiedy wrócą.
- Aha. – powiedziały chórem. Po kolacji poszłyśmy spać, ale dziewczyny nie spały przez to, że jadły, bo musiały to najpierw strawić (:PP) Słyszałam jak w nocy gadały… ale dało się spać. Obudziłam się ostatnia z naszego pokoju, dziewczyny już gadały:
- Co Wy całą noc nie spałyście?? – spytałam ziewając.
- Nieee… Jakąś godzinkę już nie śpimy. – Magda.
- A która godzina?? – schowałam jeszcze się pod kądrę.
- Jest 12:30 i jest sobota… – Ania.
- O boże. W poniedziałek idziemy do szkoły. Ja tego nie rozumie przecież nam się nie opłaca tylko na kwiecień maj i czerwiec. – ja.
- Może i nie opłaca, ale się więcej nauczymy niż w Polsce. – zadrwiła Ania z polskich nauczycieli.
- Może… dobra idziemy na śniadanie. Bo Kasia się wkurzy.
- No trzeba by. – Magda.
– A o której chłopcy przychodzą?? – Ania.
- Nie wiem. Możemy im zrobić niespodziankę i iść do ich hotelu, ale jak znów nie trafię pod ich drzwi to nie wiem, co zrobię. – Anka zaczęła się ze mnie śmiać. – Bardzo śmieszne. Wiesz, jaki oni mają duży hotel. – skrzywiłam się.
- No dobra spoko. Zobaczymy. – ubrałyśmy się i poszłyśmy do kuchni. W salonie grał telewizor a przed nim siedział Mateusz oczywiście, a Kasia zrobiła nam zapiekanki na śniadanie.
- Kasiu, ja nie jestem głodna po wczorajszej kolacji… – ja.
- Ale musisz zjeść! Chociaż jedną! – podniosła głos.
- No dobrze. – wzięłam jedną kanapkę i usiałam koło Mateusza. – Co kaca się leczy.
- Nom… – wymamrotał.
- Chcesz kanapkę?? – pokazałam mu zapiekankę.
- Nom. – odebrał ode mnie pyszne śniadanko i na dwa razy chapnął wielką zapiekanę (;PP)
Gdy już wszyscy się najedli (;)) rozeszli się do pokoi. Mateusz leczył kaca w sypialni, Kasia za nim latała z miską, a my z dziewczynami siedziałyśmy w pokoju. Nagle zadzwoniła moja komórka. Był to Tom:
*- Hallo? – wstałam z łóżka i wyszłam na balkon.
- Tylko nie mów, że przyjechałyśmy! – Anka.
- Ok… – odpowiedziałam dyskretnie i dokończyłam rozmowę z Tomem. Przyszłam do dziewczyn po 15 minutach
- Co chciał?? – Magda.
- No umówiliśmy się po obiedzie przyjdą po nas. – uśmiechnęłam się.
- To 15 minut gadałaś o tym żebyśmy się spotkali?? – Anka.
- Też… – spędziłyśmy porę przed obiadową cały czas gadając i śmiejąc się. Później Kasia nas zawołała na schabowy z ziemniakami. Odpoczęłyśmy trochę po jedzeniu i pojawili się chłopcy. Otworzyła drzwi Kasia.
- Sylwia!! Do Ciebie!! – krzyczała, zapraszając chłopców do środka.
- Już idę!! – uszykowałam się szybko i poszłam do nich. – Mam dla Was niespodziankę! – podniosłam głos widząc chłopców.
- Ty? I niespodzianka?? – Tom zadrwił ze mnie.
- Mam nadzieje, że się będzie podobała. – prawą część wargi podniosłam do góry (spróbujcie to zrobić )
- Już się nie mogę doczekać… – jeszcze raz mi pojechał i wyszły dziewczyny. – Jaka miła niespodzianka!! – zaśmiał się Tom.
- Co nie podoba się?? – zapytała Magda przywitają się z nim
- Bardzo… – poruszył brwiami. Podszedł później do Anki i ją wycałował i tak wszyscy się przywitali z dziewczynami, a Tom głupi podszedł do mnie. – Jak ja Cię lubię. – rozłożył ramiona i uścisnął mnie. – A nawet bardzo… – zaciął się. – Kocham. – ściszył głos, ja tylko się do niego uśmiechnęłam. Postanowiliśmy, że pójdziemy na miasto. Po drodze poszliśmy na lody i staliśmy koło sklepu:
- Jak tam w szkole?? – zaczął Bill.
- No nie za bardzo pozytywne oceny, ale spoko. – Anka.
- A gdzie tutaj będziecie chodzić do szkoły?? – Tom.
- Nie wiem… Sylwia powiedziała, że coś Kasia ma załatwić. – Tom spojrzał na mnie ja oczywiście nie wiedziałam, że o mnie mowa.
- A spoko. Ale będzie problem z zapisaniem do klasy, bo pewnie do jednej klasy chcecie, a różny wiek macie. – Bill wytłumaczył powtarzając się.
- Fakt. Może jakoś się załatwi. – Anka uśmiechnęła się.
- Bo jest taka szkoła co my możemy też chodzić z Wami, bo jest gimnazjum i liceum. – Bill.
- Może… – Magda.
Przez resztę godziny gadaliśmy o szkole, śmialiśmy się, flirtowaliśmy (na żarty, każdy miał swoją parę, zawsze! ) było bardzo zabawnie. Nagle na polu mojego widzenia pojawił się tan sam chłopak, co w centrum, od razu spoważniałam i Bill zorientował się, co się dzieje. Tom niestety też. Był bardzo wkurzony na tego kolesia i bałam się o nim mówić.
- Sylwia, kogo tam widzisz? – spytała Anka, podchodząc wolnym krokiem do mnie.
- A nikogo. – szybko odwróciłam się w jej stronę.
- Ładny, ale nie myśl tak o nim, bo zrani Cię jak Marcin.
- Nie… mówmy o tym. – skończyłam szybko rozmowę i odeszłam od niej.
Cały czas mój wzrok był skierowany w stronę nieznajomego, Anka na mnie spoglądała, w ogóle się nie wtrącałam w ich rozmowy i stałam z boku.
- Co się z nią stało?? – spytała Anka Billa.
- To chyba Ty jesteś jej najlepszą przyjaciółką…
- No tak, ale ja nie byłam z nią przez dłuższy czas.
- No, bo jej się podoba taki chłopak i Tom jest strasznie zazdrosny… A niech ona Ci sama powie. – Anka westchnęła i skończyła loda (:PP)

Zbliżała się pora, o której miałyśmy być w domu, po woli zbieraliśmy się w stronę hotelu i doszliśmy wkońcu do wybranego celu:
- To do jutra. – Gustav.
- Nom papa. – Magda puściła do wszystkich buziaka, ale tylko dwóch odebrało, Bill i Gustav. Po pożegnaniu weszłyśmy do hotelu, wsiadłyśmy o windy.
- Ale ja zmęczona jestem. Ja jutro chyba siedzę cały dzień w domu… – narzekałam.
- Czym jesteś zmęczona?? – Anka.
- Nie wiem. – wyszłyśmy z windy i zapukałyśmy delikatnie do drzwi. Otworzyła Kasia.
- Jest dziesięć po 21. – pokazała mi zegarek.
- Przepraszam…
- Nie szkodzi.- zamknęła za mną drzwi. – Jutro się nie umawiajcie, bo jedziemy nad morze.
- Po co?? – zaczęłam udawać, że płacze.
- Co się stało?? – Kasia.
- Nie chce mi się jechać…
- No bez przesady. – pogłaskała mnie po głowie. – Będziemy jechać samochodem, a teraz idź się umyć i idź spać, musisz się wyspać, bo rano wstajemy. – pocieszyła mnie.
- Spoko… – westchnęłam i poszłam się umyć. Gdy wróciłam, dziewczyny leżały wyczerpane na łóżku.
- Szkoda, że nie ma tutaj dwóch łazienek. – przeciągała się Anka.
- Nom… – wskoczyłam pod kołdrę i Anka poszła się umyć, a potem Madzia (;])
Nie mogłam zasnąć, dziewczyny już spały, przynajmniej tak mi się zdawało.
- Sylwia… Śpisz? – szeptała Anka.
- Nie. – odpowiedziałam z pod poduszki.
- Musimy pogadać. – gadałyśmy zanurzone w pościel nie pokazując się sobie.
- Wiem. – ja.
- No to fajnie. – zaśmiałyśmy się razem. – Bo Tom mi cały czas gada o jakimś chłopaku, którego zobaczyłaś w centrum.
- O boże…
- To nie jest śmieszne… On Cię nadal mocno kocha.
- Wiem. Mówił mi to…
- Co??! – podniosła głos Anka. – Upss… – złapała się za usta. – I co mu odpowiedziałaś?
- Nic…
- Dobra jesteś.
- No, co ja mam powiedzieć „Ja ciebie też” a tak nie jest. – wkurzyłam się.
Gadałyśmy tak całą noc, na szczęście Magda spała i nie słyszała, o jakich my rzeczach gadałyśmy (:PP)

Patrzyłam się w ten piękny widok ze szklanymi oczami:
- Pięknie! – wkońcu wykrztusiłam to z siebie.
- Dlatego Cię tu przyprowadziłem. – podszedł do mnie i przytulił od tyłu (bez skojarzeń proszę )
- Dziękuję… – rzekłam cichym głosem. Tom nachylił się nade mną i pocałował mnie w policzek. Uśmiechnęłam się i postaliśmy tak trochę i patrzyliśmy się w ten przepiękny widok. Po kilku minutach usiedliśmy obok na ławce. Minęła godzina 2, 3, 4. Nie przejmowałam się tym, że Kasia będzie się martwić o mnie, bo myślałam, że Tom jej powiedział o wszystkim i że wrócę rano do domu. Jednak myliłam się. Wschodziło słońce, my nadal wpatrzeni w miasto.
- Chyba jednak musimy wracać… – ja.
- No. Ale mi się nie chce przez całe miasto iść… – narzekał Tom przeciągając się.
- Chodź. – wzięłam go za rękę i poszliśmy schodami na górę. Doszliśmy na górę, przeszliśmy przez most, doszliśmy do parku no i wreszcie przed mój hotel.
- Boże ja jeszcze muszę dojść do mojego hotelu! – marudził.
- No to chodź do mnie, odpoczniesz…
- Nie, bo się zasiedzę, a muszę się umyć i w ogóle.
- No spoko. To pa… – pomachałam mu delikatnie dłonią, odeszłam pare kroków do tyłu i odwróciłam się. Bardzo chciałam tego, żeby go pocałować, więc się wróciłam i o pocałowałam. On czekał na to. Czekał aż to zrobię. Gdy zamknęłam drzwi od hotelu Tom ruszył się i poszedł do siebie. Wsiadłam do windy i pojechałam na górę, wszyscy mi się przyglądali, kiwałam się na boki ze zmęczenia i oczy miałam podpuchnięte. Gdy wysiadłam z windy sięgnęłam po klucz do kieszeni, niestety go w niej nie było. Musiałam zapukać. Otworzył mi drzwi Mateusz z nie za ciekawą miną. Gdy weszłam nie było nikogo oprócz Mateusza i mnie. Nie odzywając się poszłam do pokoju wzięłam coś na przebranie i poszłam się umyć. Po umyciu przespałam się troszkę. Obudziłam się ok. 15. Poszłam w stronę kuchni, w salonie siedziała Kasia i Mateusz. Nalałam sobie wody do szklanki i usiałam na fotelu:
- Kiedy dziewczyny przyjeżdżają?? – spytała Kasia.
- Nie wiem. Dziś do nich dzwonie. Jak się dowiem to Ci powiem… – odpowiedziałam.
- Aha… A i jeszcze Twoja mama dzwoniła przed chwilką jak spałaś i pytała się czy chodzisz do szkoły.
- I co jej powiedziałaś??
- Że nie… i kazała mi Cię wysłać do szkoły.
- Ale ja nie chce!
- Przecież musisz…
- No dobra od następnego tygodnia zacznę, bo teraz jest czwartek, więc od środka się nie opłaca.
- A teraz pytanie za 100 zł… – rzekła Kasia, ja spojrzałam na nią pytającym wzrokiem. – Gdzie byłaś w nocy??
- Tom Ci nie powiedział?? – zdziwiłam się.
- Ale o czym??
- O niczym.
- Dobrze… masz karę siedzisz cały ten tydzień w domu, a później idziesz do szkoły. Po szkole odrabiasz lekcje i nie wychodzisz na dwór!! – powiedziała podniesionym głosem i na jednym tchu. – A do szkoły będzie Cię woził i szofer! – dodała. Ja bez słowa wyszłam z salonu i trzasnęłam za sobą drzwiami.
- Nie za ostro?? – powiedział delikatnie Mateusz.
- Nie! Nich się nauczy wracać do domu na czas i za naukę nich się bierze!
- Ale taki sposób nic nie zmieni…
- Bronisz jej?? – wkurzyła się jeszcze bardziej Kasia.
- Nie…! Tylko mi się zdaje, że przesadzasz! I powiedz jej wkońcu, dlaczego tu jest i nie może być teraz w Polsce. – usłyszałam, że się kłócą, ale nie za dobrze słyszałam, więc uchyliłam drzwi i usiadłam przy nich.
- Mam jej powiedzieć, że jej mama nie miała dla nich czasu?!? Nie zrobię jej tego.
- I to jest to, co miałaby nie zrozumieć?!!
- Nie. Nie wiedziałam, co w takiej chwili powiedzieć… – słuchając tego nie mogłam sobie poradzić z moimi emocjami, zamknęłam delikatnie drzwi i zaczęłam płakać. Włączyłam głośno muzykę żeby nie było nic słychać.
- Sylwia!!!! Przycisz to!!!! – krzyczał Mateusz, ale ja nie słyszałam. Poczekał chwilkę i poszedł do mnie. Gdy otworzył drzwi leżałam na łóżku zwinięta w kulkę. Przyciszył muzykę i usiadł koło mnie i położył rękę na ramieniu. – Nie przejmuj się tym…
- Jak mam się nie przejmować tym, że mama mnie wysłała do Niemiec, bo nie ma czasu się mną opiekować, mogła mi coś załatwić w Polsce! I jeszcze teraz Agata pojechała to ma dla niej czas! – nadal płakałam.
- Nie płacz już… Może ma problemy, wiem tyle, co Ty.
- Taa jasne… Chcę zostać sama. Możesz wyjść?
- No jasne. Może zadzwonić po kogoś??
- No możesz… – poklepał mnie po ramieniu i wyszedł z pokoju nie zamykając drzwi, a muzyka cichutko leciała. Zamknęłam oczy, bo mnie bolały od łez, zasnęłam… Gdy otworzyłam oczy, zobaczyłam Billa, Toma, Gustava i Georga. – Co Wy tu robicie?? – spytałam ziewając.
- Przyszliśmy do Ciebie. Dawno się wszyscy nie wiedzieliśmy. – Bill.
- A spoko.
- Siedzimy dziś w domu no nie?? – spytał Tom.
- No tak, bo ja mam karę. – skrzywiłam się.
- Jaką znów karę?? – zdziwił się Tom.
- Za wczoraj i…
- Coś przeskrobałaś. – wtrącił Gustav.
- Można tak powiedzieć. – uśmiechnęłam się.
- Ja chyba już wiem, za co. – Bill. – A gdzie Twoja siostra?? – spytał.
- Pojechała do Polski… – spuściłam głowę.
- Dlaczego z nią nie pojechałaś?? – Tom go walnął go łokciem. – A sorry… – nie pozwolił mi dojść do słowa.
- No, bo…
- Nie musisz mówić.
- Ale… – zaśmiałam się.
- Nie chce już wiedzieć! O nic nie mogę spytać to już się nie odzywam.
- A czy ja coś powiedziałam?? – wkurzyłam się.
- Nie, ale widze to po Twojej minie. – naburmuszył się i wstał w łóżka.
- Ja zaraz przyjdę. – wstałam i poszłam do kuchni. Na stole leżała karteczka o treści:
„Sylwia przepraszam za moje zachowanie, ale się zdenerwowałam, bo mama mnie prosiła żebym się Tobą opiekowała… Odwołuje karę, wystarczy, że będziesz przychodziła do domu ok. 21. A co do szkoły to jeszcze pogadamy.
Kasia :*”

Gdy to przeczytałam uśmiechnęłam się i zrobiłam chłopcom kanapki. Zaniosłam do pokoju, po kilku minutach już nie było ani jednej. Później poszłam się przebrać, bo cały czas byłam w piżamie.
- Wychodzimy na dwór?? – ja.
- Przecież masz karę… – Bill.
- Nie mam. No to idziemy??
- No pewnie, że tak! – Tom szybko wstał i wyszliśmy.
Poszliśmy do wielkiego centrum na lody. Było dużo śmiechu, zanim się zjadło te lody to były całe rozpuszczone (:PP) Usiedliśmy na ławce przed sklepem z ciuchami, wychodził z niego piękny chłopak. Był to wysoki brunet, włosy na żel, oczy chyba błękitne. Miałam z nim kontakt wzrokowy, aż coś mnie ukuło w serce.
- Sylwia idziemy. – chłopcy wstali i poszli kilka metrów do przodu. Ja jeszcze siedziałam na ławce. – Gdzie teraz idziemy?? – Tom odwrócił się z pewnością, że ja będę za nim. Jak już zauważył, że mnie nie ma przestraszył się, ale spojrzał na ławkę i tam mnie zobaczył zamyśloną. – Sylwia, no chodź!! – podszedł do mnie i wziął za rękę. Szliśmy tak cały czas, odwróciłam się i od się na nas patrzył, mina mi posmutniała, bo myślał, że jestem z Tomem. Ale puściłam mu buziaka, uśmiechnął się.
- Sylwia… – Georg do mnie pomachał przed twarzą. – Kogo Ty tam widzisz?? – zaśmiał się.
- Boże, jaki ładny chłopak tam szedł.
- No, co Ty. Lepiej nie zwracaj na nich uwagi, bo Ci złamią serce. – powiedział Bill. – Masz nas…
- A czy ja mówię, że go kocham. Po prostu był ładny. Nie żartuj sobie.
- Ale przyznaj, że chciałabyś z nim być. – Tom w tej chwili puścił moją rękę, był bardzo zazdrosny, ale ja tego nie zauważyłam.
- Jak mogę chcieć z nim być jak go nie znam i pierwszy raz go zobaczyłam. – nikt mi już nie odpowiedział.
Poszliśmy do naszego ulubionego parku. Była tam duża grupka chłopaków. Nie zwracałam na nich zbytnio uwagi, ale gdy się trochę rozeszli zobaczyłam mojego faceta z centrum. Cały czas się na niego patrzyłam.
- Bill… Zobacz on tam siedzi, w tej zielonej bluzce. – zobaczyłam drugiego brzydkiego chłopaka w zielonej bluzce więc dodałam. – W paski.
- Gdzie??
- Tam! – Bill przyjrzał mu się. – To jest ten, co chodził ze mną do klasy… – spojrzał na mnie, bardzo się ucieszyłam. – Ale to dawno. – dodał.
- Szkoda. Dobra, na razie jak dziewczyny nie przyjadą będę musiała się Wami nacieszyć. – puściłam do Toma oczko. Tom szybko odwrócił się w inną stronę. – Przejdziemy się gdzieś??
- Nie… napatrz się na swojego mena! – powiedział wkurzony Tom.
- Już się napatrzyłam! – powiedziałam, bardziej go wkurzając.
- No to chodź poszukamy Ci drugiego! – krzyknął, wszyscy się odwrócili. Tom odszedł do nasze go grona.
- Co mu się stało?? – spytałam już smutna.
- Nie smuć się. Przejdzie mu… – Georg.
- Ale on mnie jeszcze kocha, a ja nie lubię ranić. – łza mi poleciała po poliku. – On z dnia na dzień robi sobie większe nadzieje… – oparłam się o Georga ramię.
- Nie płacz. Chodź idziemy z nim, bo nam gdzieś zginie. – Bill wytarł mi łzę i poszliśmy za Tomem. Dredziaż szedł pierwszy, my z tyłu dobrze się bawiliśmy. Ja z Billem udawaliśmy, że idziemy do ołtarza. Śmiesznie było, ale szkoda mi się robiło Toma. Podbiegłam do niego zakrywając mu oczy:
- Przestań… – odepchnął mnie i szedł dalej.
- Ej… co się z Tobą dzieje?!? – wkurzyłam się.
- Nic.
- Przestań… Przecież widzę, że coś jest nie tak. – złapałam go za nadgarstek. – Możesz mi powiedzieć.
- Nie rozumiesz, że ja Cię jeszcze kocham. Oszczędź mi tego bólu i nie zachowuj się tak w moim towarzystwie jak dziś! – popatrzyłam na niego.
- Przepraszam. – pocałowałam go w policzek. – Już nie będę. – jeszcze raz go pocałowałam ale w drugiego policzka.
- A teraz w usta. – Tom nachylił się i zamknął oczy, niestety przystawiłam mu tylko palca. On otworzył oczy i uśmiechnął się. Podeszliśmy do reszty. – Może pójdziemy coś zjeść, bo od rana nic nie jadłam?
- No pewnie, że tak! Ja też zgłodniałem. – przytaknął mi Bill i wziął pod pachę, zawołałam też Toma, żeby się do nas przyłączył. Czułam się fajnie u boku dwojga najsławniejszych chłopaków europie, w których się kocha tyle dziewczyn. Poszliśmy do najbliższego baru i zamówiliśmy frytki, colę i jakąś surówkę. Porcje były duże, więc jedliśmy po dwie osoby. Bill z Tomem, ja z Gustawem a Georg sam, bo on to dużo je (;])

Postanowiłam, że będę pisać opowiadania, ale nie zbyt często… Już tak bardzo nie lubię Tokio Hotel jak kiedyś, więc to jest pisane dla zabawy i dla Was.

Miłego czytania :*:

Zaczynał się ciepły kwiecień. Wszystko zaczynało kwitnąć wyszłam z dziewczynami na spacer:
- Aniu myślałaś nad tym, co było kiedyś??
- Nie za bardzo rozumiem… – odpowiedziała po kilku sekundach zastanowienia.
- No jak byłyśmy w Niemczech. Chciałabym się z nimi teraz zobaczyć.
- Przestań. Nie chce żeby nas spotkało to, co wtedy!! – oburzyła się Anka.
- Sorry, że Wam przerywam, ale ja też bym się z nimi spotkała… – wtrąciła Magda.
- Ale to nie jest możliwe! – Anka.
- Wiem… to zmieńmy temat na ciekawszy. – skrzywiłam się.
Postanowiłyśmy, że pójdziemy do mnie na jakiś fajny film. Usiadłyśmy na fotelach i włączyłam film.
- Nie chce nic mówić, ale chyba na Twoim komputerze nie chodzą płyty DVD. – zaśmiała się Anka.
- Bardzo śmieszne… no to włączymy coś innego. – podeszłam do kompa i włożyłam inną płytę. Teraz nie było żadnych wątpliwości, że się nie włączy.
Połowa filmu minęła i moja mama wróciła z pracy. Widać było, że była wkurzona i słychać też. Nagle drzwi mojego pokoju otworzyły się:
- Sylwia. Pokuj się jedziesz do Niemiec. Możesz zabrać dziewczyny. Wiem, że jest szkoła, ale… – ja siedziałam z otwartą buzią i się nawet słowem nie odezwałam. Siedziałam cały czas w jednej pozycji. Mama wyszła, zamykając delikatnie drzwi.
- Co teraz zrobimy?? – zapytała Anka, a ja zjechałam sobie na fotelu w dół.
- Ja nie chce tam teraz jechać. Jak będę musiała tam do szkoły jechać to, co będzie? Znam tylko jedno słowo „Ich Liebe dich”.
- No przecież możesz się nauczyć podstawowych słówek. – Magda.
- Ja nie wierzę, że to się dzieje… – zakryłam poduszką twarz.
- Obejrzyjmy do końca ten film i później porozmawiamy. – Anka.
Dokończyłyśmy film i dziewczyny musiały iść do domu na obiad. Zostałam sama z mamą, miałam okazję z nią porozmawiać.
- Mamo, po co tam jedziemy??
- Tylko Ty i Agata tam jedziecie. – ja spojrzałam na nią pytającym wzrokiem i wyszłam. Poszłam do pokoju i wyjęłam walizkę z szafy po woli się zaczęłam pakować.

Kilka minut później:

- Sylwia dziewczyny z Tobą jadą?!? – zapytała mama krzycząc z kuchni.
- No jak mają jechać jak one do szkoły muszą chodzić w wakacje do mnie przyjadą!! A co?!?
- Nie nic! Zaraz Agata przyjdzie i podam obiad! Nie wychodź nigdzie musimy coś ustalić!
- Ok!!! – odpowiedziałam po czym włączyłam głośno muzykę.
Leżałam na łóżku i trzymałam telefon w ręku. Nagle zaczął dzwonić, na wyświetlaczu pojawił się nieznajomy numer:
*- Halo??! – wydarłam się do słuchawki, wstając żeby ściszyć muzykę.
*- Cześć Sylwia! Co tam u Ciebie słychać? Nie odzywałaś się do mnie przez dłuższy czas. Co się stało?? – zaczął rozmowę nieznajomy. Ja milczałam. – Halo? Jesteś tam?? To ja Tom…
*- Ooo… Tom! Nie poznałam Cię. Nie odzywałam się, bo zapomniałam… i w ogóle szkoła. No wiesz.
*- Nie no spoko… o mnie zapomnieć. – zasmucił się.
*- No przestań. Mam dla Ciebie dobrą nowinę.
*- Jaką??
*- Jadę do Ciebie… no nie tak do końca do Ciebie. Moja mama mi dziś powiedziała, że musimy tam jechać…
*- O Boże… wiesz jak się cieszę, że znów Was zobaczę!
*- No ja też, ale… ja przyjadę tylko z siostrą.
*- Kiedy przyjeżdżacie?? Pójdę po Was na lotnisko. A to nawet lepiej jak tylko z siostrą(:D).
*- No nie wiem… poczekaj spytam się o ten samolot.
*- Ok. – położyłam telefon na łóżku i poszłam do mamy spytać się.
*- O 7 jest… Nie wiem ile czasu zajmuje taki lot.
*- To będę czekał tam gdzieś. Szukaj mnie. Kocham Cię! Papa… – rozłączyłam się. Bardzo mnie zaskoczyło to, co powiedział. Miałam się nigdy z nim nie spotkać. Zapomniałam o nim mam nadzieję, że to znów nie wróci.

Po obiedzie poszłam pożegnać się z Anką i Magda i tymi innymi. Nie mogę ich opuścić:
- Mam nadzieję, że będziecie do mnie przyjeżdżać w wakacje. – powiedziałam przytulając się do Anki i Magdy.
- Ty też masz nas odwiedzać!! – płakała Anka.
- Kocham Was. Ja idę już, bo muszę się wyspać.
- My Ciebie też! – dałyśmy sobie buziaka i poszłam do domu.
Umyłam się i położyłam się spać. Musieliśmy wstać o 4 rano i wyjechaliśmy na lotnisko. Dojechaliśmy do Warszawy gdzie pożegnałyśmy się z mamą. Nawet nie zdążyłam się spytać, kto nas tam odbierze wiedząc, że będzie tam Tom. Kazała nam wejść na pokład to weszłyśmy. Gdy już byłyśmy w górze mama zadzwoniła do Agaty na komórkę. Wiem tylko tyle, że powiedziała, że nas bardzo kocha.
Wylądowałyśmy w Niemczech. Szukałam Toma. Nie mogłam znaleźć przez pierwsze 5 minut, ale zobaczyłam zbliżającego się do mnie chłopaka w okularach i w dużych ciuchach. On nie wiedział, że to ja. Lekko podniosłam rękę, aby mu pomachać, a on od razu podleciał do mnie i przytulił jak najmocniej mógł i pocałował delikatnie w usta. Moja siostra tylko się patrzyła jak na głupich.
- Gdzie będziemy mieszkały?? – zapytałam Agatę.
- Mama powiedziała, że mamy czekać na jakiegoś pana z karteczką z naszymi imionami. – skrzywiła się rozglądając.
- Aha… – ja też podążałam za karteczką, a Tom mnie zaczepiał i się cały czas śmiałam. Agata na nas tylko zerkała spod oka.
- Ooo!! Jest!! – krzyknęła Agata złapała za walizkę i pobiegła w nieznanym mi kierunku.
- Gdzie?? – chwyciłam moją walizkę i podążałam wolnym krokiem za nią. Zapomniałam o Tomie, gdzieś mi się zgubił, ale nagle ktoś mnie złapał za rękę. – O jesteś… – puściłam mu oczko i pobiegłam za Agatą. Zatrzymała się nikogo przed nami nie widziałam. – Gdzie on jest??! Muszę siku! – ścisnęłam swoje nogi i lekko ugięłam (chyba wiecie o co chodzi )
- To nie on tylko ona… – pokazała na młodą kobietę z karteczką.
- No to idziemy do niej. Na co czekamy? – zdziwiłam się.
- No to chodź!! – wkurzyła się.
Podeszłyśmy wolnym i spokojnym krokiem do miłej pani i przedstawiłyśmy się a ja nadal trzymałam Toma za rękę:
- Dzien dobry. Nazywam się Agata K******* to moja mama się do pani zwróciła o opiekę nad nami. A to jest moja siostra Sylwia i Tom jej kolega… – spojrzała się na nasze ręce pytająco a ja od razu puściłam jego rękę.
- Dzień dobry. Ja nazywam się Kasia Muller. Zaprowadzę Was do hotelu, będziecie mieszkały w pokoju obok mnie i mojego chłopaka, a do szkoły będzie Was zawoził taki miły pan. – miło uśmiechnęła się do nas i pojechałyśmy taxówką do hotelu razem z Tomem…
Wysiadłyśmy przed nie za dużym hotelem. Pani Kasia zaprowadziła nas do naszego pokoju i gdzieś poszła. Pokoje były piękne. Dwa wielkie łóżka i jedna wielka garderoba:
- Ale fajnie… – powiedziała łagodnym głosem Agata.
- Widziałam lepszy. – puściłam oczko do Toma i usiadłam na łóżku, po woli rozpakowywałam swoje rzeczy. – Co nic nie mówisz?? – zapytałam Toma rozglądającego się. – Myślałam, że opowiesz, co przez ten czas się działo u Ciebie jak mnie nie było…
- A nic ciekawego nie było, byliśmy na trasie urodziny mieliśmy…
- Tak wiem. Widziałam nawet koncert, który graliście w dzień swoich urodzin.
- Myślałem, że złożysz zapóźnione życzenia. – spojrzałam na niego dziwnie (;PP) i podeszłam wolnym krokiem i w tym czasie Agata wyszła z pokoju.
- No to wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, a prezent Ci kupię, kiedy indziej. – powiedziałam chamsko.
- Co się stało??
- Nic. Przecież pamiętałam o tym, że masz urodziny… – schyliłam się i wyciągnęłam mały, prezęcik z walizki. – Proszę!
- Ohh… dziękuje!! – krzyknął Tom po czym rzucił się na mnie.
- Nie ma, za co! – odepchnęłam go od siebie.
- Jest, jest… Chodź coś Ci powiem na ucho. – pokiwał palcem żebym się nad nim nachyliła.
- Słucham (?)
- Chodź bliżej… – popatrzył mi prosto w oczy i zbliżył swoje usta do moich. Po kilku sekundach pocałował mnie.
- Nie… – powiedziałam przerywając. – Nie możemy. Nie… Nie możemy. – powtarzałam się.
- Dlaczego??
- Nie chce do tego wracać. Jak wyjedziesz to ja sobie z tym nie poradzę.
- Szkoda… – westchnął.
- Może. – powiedziałam pod nosem.
- Coś mówiłaś??
- Nie, nie. Idziemy coś zjeść??
- No możemy… – Tom szybko wstał, ruszył w stronę drzwi. Po patrzyłam na niego i pokiwałam głową. – Przecież dobrze ubrana jesteś. – zaśmiał się.
- No przestań. Nie o to chodzi…
- A o co?? – skrzywił się Tom.
- Nie nic… No to idziemy! – złapałam go pod pachę i ruszyli w stronę drzwi. Gdy zakładałam buty zobaczyłam stojącą Agatę w progu przedpokoju. – Ubieraj się. Idziemy coś zjeść!
- Poczekajcie tylko się załatwię… – poleciała w stronę kibla i za piętnaście minut wyszła.
- Co Ty w tej łazience robiłaś. – spytałam siedząc na kolanach Toma.
- Nic. – zaśmiała się. – Gdzie idziemy??
- Nie wiem Tom coś wybierze…

*************

- O jest! Moja ulubiona restauracja! – podniecił się Tom.
- Restauracja!!?? – powiedziałyśmy chórem.
- A Co Wy myślałyście, jesteście w Niemczech, a nie w Polsce!
- Dzięki… – weszliśmy do restauracji. Czekali tam na nas Bill, Georg i Gustav. – Ooo…! Gucio!! – podeszłam do niego i mocno go przytuliłam i pocałowałam w policzek. – Georg!! – do niego też podeszłam. – No i Bill. Jak my się dawno nie widzieliśmy!! – usiadłam na krześle, a Bill spojrzał się na mnie. – Sorry… to jest moja siostra Agata. – podała wszystkim rękę i zamówiliśmy sobie pyszny obiadek.

Godzinę później:

- Ale się najadłam… – rzekłam przeciągając się. – Zaraz wracam pójdę do łazienki. – wstałam i poszłam w kierunku jakiegoś korytarza, ale za chwilę wróciłam do wszystkich.
- Co się stało?? – zapytał Bill.
- Gdzie jest łazienka??
- Ja Cię zaprowadzę. – Tom szybko podniósł się i zaprowadził mnie.
- To chyba nie w tamtym kierunku… – wtrącił, Bill gdy byliśmy już dosyć daleko.
- Co on planuje to nawet o tym nie myślę. – zaśmiał się Gustav. Agata tylko wzdychała.

U nas:

Gdzie my idziemy?? – zapytałam zatrzymując się.
- No do łazienki chciałaś iść. – odpowiedział z dużym uśmiechem Tom, a ja na niego krzywo spojrzałam. – No chodź! Przecież nic Ci nie zrobię! – załapał mnie za rękę w łokciu i pociągnął.
- Ty jesteś do wszystkiego zdolny! – zaczęłam się z nim szarpać i akurat kelner przechodził koło nas.
- Masz z tym panem jakieś problemy?? – zapytał.
- Nie, nie… Dziękuję może nas pan zostawić samych?? – powiedziałam patrzącego się na nas kelnera. – Zaprowadzisz mnie do tej łazienki?? – spytałam już zdenerwowana.
- Ok… To musimy się wrócić. – wróciliśmy się, weszłam do łazienki i doszliśmy do naszego stolika. Widać było, że Agata im przypadła do gustu. Tom się na mnie spojrzał, a ja mu odkiwnęłam głową na „tak”. – Wiecie, co my już pójdziemy, bo musimy coś załatwić… – powiedział Tom biorąc swoją bluzę z krzesła.
- Gdzie się wybieracie?? – zapytał Georg.
- No musimy coś załatwić. – Tom otworzył mi drzwi i wyszliśmy. Nasz stolik patrzył się na nas zza szyby jak się przytulamy.
- Mam nadzieję, że Sylwia wie, co robi… – westchnął Bill.
- Ja też mam taką nadzieję. – zgodziła się Agata ze słowami Billa.
Gdy wszyscy zjedli poszli do naszego hotelu, nas jeszcze tam nie było…

Napisałam ostatnią część opowiadania. Może jeszcze będę pisać opa ale wątpię życzę miłego czytania ta część jest najdłuższa z wszystkich co napisaąłm…

Wylądowaliśmy w Polsce, to znaczy w Warszawie. Rozejrzałam się, spojrzałam w słońce zmrużyłam oczy i powoli schodziłam z pokładu. Wsiadłyśmy do małego busika i zawiózł nas na drugą stronę wsiadłyśmy do taxówki i pojechałyśmy do Gostynina.

************
Wysiadłyśmy przed domem. Robiło się już ciemno, zobaczyłam dziadka stojącego w drzwiach, lekko uśmiechnęłam się i poszłam po bagaże. Weszłam do swojego pokoju, były na nim powieszone plakaty Tokio Hotel. Rzuciłam walizki i poleciała mi łza:
- Nienawidzę Was! – zaczęłam płakać jak naiwne dziecko w tym czasie do pokoju weszła Agata.
- Jak tam było w Niemczech. Słyszałam, że poznałaś Tokio Hotel. – powiedziała drwiącym głosem. Ja nawet się nie odwróciłam. – Spoko wiem, że go kochasz, ale już w to nie wnikam. – zamknęła za sobą drzwi i spojrzałam się na łóżko. Uśmiechnęłam się i rzuciłam się na nie plackiem. Zasnęłam jak tylko zamknęłam oczy. Mama, co chwilę wchodziła do pokoju sprawdzić czy jestem. Obudziłam się:
- Gdzie ja jestem??!! – wydarłam się zrywając się ze snu. Po czym przyleciała mama do pokoju.
- Co się stało??
- Gdzie ja jestem?? Chyba śnię?? – złapałam się za głowę i zaczęłam płakać.
- Boże dziecko… dlaczego płaczesz?? – mama zdziwiła się i poszła do kuchni rozmawiać z tatą o moim wyjeździe do Niemczech. Ja siedziałam nadal w pokoju i leżałam patrząc w sufit i na plakaty Tokio Hotel. Po kilku godzinach leżenia poszłam się umyć i usiadłam przy kompie. Ależ ja dawno nie siedziałam. Gadał ze wszystkimi, mieszały mi się osoby. Wkurzyłam się i zeszłam z niego. – Sylwia, co się z Tobą dzieje?? – zapytała przerażona mama.
- Nic. Idę do Anki! – poszłam w kierunku schodów.
- O której wrócisz??
- Nie wiem…!
- Masz być przed 15!!
- Postaram się! – założyłam szybko buty i wyleciałam z domu. Poszłam do Anki pogadałyśmy trochę i zeszłyśmy na dół. – Pójdziesz ze mną się gdzieś przejść?? – zaproponowałam.
- Oke. Poczekaj tylko się przebiorę.
- Spoko. – puściłam oczko i poszła się przebrać.
- Już. – Anka uśmiechnęła się do mnie i wyszłyśmy.
- O czym chciałaś pogadać??
- O niczym…
- Nie kłam. Wiem, dlaczego chciałaś wyjść z domu, żeby nikt nie słyszał naszej rozmowy.
- Skąd wiedziałaś??
- No mów… – puknęła mnie lekko w rękę. Poszłyśmy w kierunku miasta.
- No bo ja sobie z tym wszystkim nie poradzę… znasz mnie i nie przejdzie mi tak prędko jak Ci się wydaje. Jeszcze powiedział, że będzie dzwonić to już zupełnie. Miłość na odległość jest bolesna…
- Świetnie Cię rozumiem. Mi już przeszło Billem. Nie wiem nawet, kiedy, ale już go nie kocham. Może mi się tylko podoba, ale go nie kocham.
- Jak Ty to zrobiłaś??
- Weź mnie nie dobijaj. Zastanów się dziewczyno! Nie on jeden Cię jeszcze pokocha i Ty się jeszcze nie jeden raz zakochasz.
- Ale on jest wyjątkowy!
- Mylisz się. Poczekaj trochę czasu a Ty mu się znudzisz i będzie znów flirtował z jakimiś pannami z koncertów. – skrzywiła się Anka.
- Dzięki… Jesteś dobra w takich sprawach.
- Ale ja mówię prawdę. Zastanów się chwilkę, nie będzie tak. – popatrzyła się na mnie.
- Nie będzie tak! Jak zadzwoni to powiem żeby do mnie przyjechał i znów będzie tak jak wtedy!
- Jeśli mamy tak rozmawiać to ja sobie może pójdę??
- No przestań… Chodź przejdziemy się na zamek. – złapałam ją za rękę i poszłyśmy w tamtym kierunku.
- Jedziesz ze mną na Skrzynki?? Bo moja ciocia jedzie tam i mogłaby się nami opiekować.
- Nie wiem… Jak nas poznają fanki chłopaków to będzie źle.
- Oj przestań. Nie przejmuj się nimi. Jakoś się obronimy. – uśmiechnęła się Anka. Usiadłyśmy na wielkim kamieniu nad jeziorem i śmiałyśmy się z wszystkiego, co popadnie. Później poszłyśmy na lody i wróciłyśmy do domu. Otworzyłam delikatnie drzwi i weszłam po cichu na góre nie zapalając światła na schodach. Nie widziałam nic, szłam bardzo wolno. Myślałam, że jest jeszcze jeden schodek podniosłam wysoko nogę i przewróciłam się na podłogę. – Aaaaa… – zacisnęłam zęby i poszłam po piżamę do pokoju i umyłam się. Położyłam się w łóżku byłam w trybie zasypiania i nagle zadzwonił telefon. – O… Tom. Halo??
*- No część kotku. Jak tam w domu??
*- Cześć. A dobrze, ale tęsknię za Tobą… – po policzku popłynęła mi łza.
*- Ja za Tobą też. Ale nie płacz proszę. Jak się skończy trasa to pojadę do Ciebie na cały miesiąc. Nie ważne gdzie będę spał i jakie problemy będą z fankami…
*- Ale… – przerywałam mu.
*- I tak do Ciebie przyjadę! Co ale?? Już mnie nie kochasz?? – zapytał smutnym głosem.
*- Nie no kocham Cię! Ale ja do szkoły będę musiała chodzić. Co będziesz robił w tym czasie??
*- Będę chodził z Tobą do szkoły. – zaśmiał się.
*- Chyba sobie żartujesz…
*- Nie mówię prawdę.
*- Dobra trzymam Cię za słowo. Dobra już kończę, bo śpiąca jestem.
*- Nom… Dobranoc misiaku. :*
*- Dobranoc :*! – odłożyłam telefon i uśmiechnęłam się do siebie.
Nie mogłam usnąć. Miałam ostrą gorączkę, a nikogo nie było w domu, nie wiem, co się z nimi stało. Zadzwoniłam do Anki:
*- Sorry, że tak późno, ale źle się czuję a nikogo nie ma w domu. Nie mam, co ze sobą zrobić…
- Zaraz do Ciebie przyjdę… – odpowiedziała po kilku sekundach.
- Dzięki za wszystko. – odłożyłam telefon i ubrałam się ciepło. Poszłam przed dom położyłam się na ławce. Otworzyła się furtka była w niej Ania. – Szybko przyszłaś…
- A Ty przecież masz gorączkę nie powinnaś leżeć w łóżku?? – zdziwiła się.
- Chodź się gdzieś przejdziemy. – zaproponowałam.
- Oke. Może to Ci pomoże. – pomogła mi wstać i poszłyśmy w stronę wiaduktu. W krzakach się coś poruszało. Wystraszyłam się. – To tylko jakieś zwierzę.
- Mam nadzieję… – poszłyśmy dalej w stronę Domu Kultury. Znów usłyszałyśmy coś dobiegającego z krzaków obok. Nagle podbiegł do nas jakiś chłopak w masce i wziął nas pod pachę i zakrył czymś usta. Pobiegł do dziwnego pomieszczenia i posadził nas na fotelach, odkrył maskę i zobaczyłam… Davida.
- Musiałem to zrobić… – przytulił mnie i zaczął całować. Ja się wyrywałam, Anka go kopała, ale przyleciał jakiś drugi w masce i odciągną Ankę od Davida.
- Ej… tu ktoś idzie!! – David przestał i poszedł gdzieś z tamtym. Ja zaczęłam płakać jak dziecko.
- Sylwia nie płacz… zaraz ktoś tu przyjdzie. – Anka próbowała rozwiązać mi ręce, ale nie mogła. Usłyszałyśmy kroki zbliżające się ku nam. Anka schowała twarz w kolana, a ja czekałam, kto mi się ukarze. Był to David.
- Wstawajcie szybko!! – podniósł mnie za bluzkę i szarpnął Ankę za rękę. Nie mogłam nic powiedzieć przez taśmę na ustach. – Milcz!!!! – wydarł się. Z oczu popłynęła mi łza, a on się popatrzył na mnie i wytarł mi ją. Odruchowo kopnęłam go w nogę, a on mnie spoliczkował. – Nigdy więcej tego nie rób!! – poszliśmy dalej ciemnym korytarzem, wyprowadził nas na dwór było już ciemno. Otworzył drzwi i rzucił nas do samochodu. Upadłam na rękę:
- Ałłłłłłłłłłłłaa!! – ledwo powiedziałam przez taśmę i drzwi samochodu zamknęły się. Jechałyśmy przez jakiś lat, po dziurach. Anka i ja próbowałyśmy się do siebie przytulić, ale nie mogłyśmy, bo przyszedł do nas David.
- Gdy was uratują to byłby cud! – powiedział patrząc na mnie zabójczymi oczami, a ja zaczęłam znów płakać. Dojechaliśmy już na miejsce przez drogę zasnęłyśmy musieli nas wnosić, położyli nas na starych łóżkach i przykryli jakąś szmatą. Obudziłam się siedział przy mnie David, nie miałam już taśmy na ustach:
- Dlaczego to robisz?? – zapytałam.
- Bo Cię kocham. – przybliżył do się do mnie i zbliżył swe usta ku mym, ale ja odwróciłam szybko głowę, a on poszedł zrobić nam coś do jedzenia.
- Dziś na śniadanie kromki chleba z zimną herbatą. – rzekł nieznajomy.
- Ja nie będę nic jadła. – położyłam się plecami do nich i się nie odzywałam.
- Musisz coś jeść, bo zachorujesz na anoreksję.
- Przecież nie będę tu całą wieczność.
- Nie bądź tego taka pewna! – David wyszedł na dwór, bo podjechał jakiś samochód. Chyba był bez tłumika, bo głośno chodził (:PP) Gdy wszedł popatrzył się na mnie i powrotem znów wyszedł. Minęło sporo czasu nieznajomy siedział przy mnie i wpychał mi jedzenie:
- Musisz coś zjeść…! – krzyczał.
- Zostaw ją, jak nie chce jeść to nie. – popatrzyłam na Ankę nie miała nic na talerzu.
- Sylwia… zjedz trochę, później będziesz głodna. – prosiła mnie z łzą w oku. Popatrzyłam na kromkę chleba i herbatę jak na wroga, ale zjadłam pomyślałam, co będzie ze mną jak nie zjem.
- No dobra… Jak zjesz to jedziemy do Baszaka. – poszedł szykować coś w samochodzie a ja skończyłam jeść. Gdy zjadłam zaprowadził nas pojedynczo do samochodu.
- Rozwiążesz mi ręce?? – odwróciłam się tyłem do nieznajomego i pokazałam mu czerwone ręce.
- Wsiadaj… – spojrzał się na nie i zamknął za mną drzwi. Po kilku minutach przyprowadził Ankę i zakleił nam usta. Dojechaliśmy na miejsce, było same południe słońce grzało w plecy.
- Damian leć do Baszaka i powiedz, ze mamy towar! – krzyknął do tamtego.
- Dobra poczekajcie tu. – powiedział do nas Damian.
- Yhym… – powiedziałam przez taśmę i się do mnie uśmiechną, a ja próbowałam mu odwzajemnić uśmiech, ale nie mogłam. Czekałyśmy na niego ponad pół godziny w tej gorączce.
- Już jestem. Chodźcie. – wziął Ankę mocno pociągnął za rękę i wyprowadził ją z samochodu, a mnie niestety musiał wyprowadzić David (:/). Weszliśmy na wielką halę a w niej były wielkie kosze. Przy jednym stał murzyn:
- To jest ten towar?? – zaśmiał się bezczelnie.
- Nie jest w samochodzie.
- A to, kto jest??
- Nasz zakładniczki…
- Ja nic nie mówiłem o zakładniczkach. Masz się ich natychmiast pozbyć!! – wydarł się murzyn. Ja spojrzałam na niego pięknymi oczami. – Dobra, ale rozwiążcie je! – David natychmiast to zrobił, gdy już byłyśmy wolne rzuciłyśmy się sobie w ramiona. – Zaprowadźcie je do schowka, a my pojedziemy coś załatwić. – podrapał się po brodzie i Damian zaprowadził nas do zimnego miejsca gdzie przetrzymywali samochody.
- Niestety, ale muszę Was związać. – złapał moje ręce i zawiązał nie za mocno, tak też zrobił Ani i wyszedł. Zamknął drzwi zrobiło się kompletnie ciemno, lecz po chwili się zapaliło światło. Pokazałam Ance, żeby mi odkleiła taśmę z buzi. Zrozumiała to bardzo dobrze, ja przykucnęłam a ona mi ją szybko odkleiła. Starałam się nie krzyczeć, trochę mi się to udało:
- O boże jak to boli. Pochyl się to ci okleję. – Anka ukucnęła na podłodze i jej delikatnie odkleiłam taśmę.
- Co teraz zrobimy?? – zapytała Anka.
- Musimy próbować rozwiązać sobie ręce. – stanęłyśmy do siebie tyłem i rozwiązałyśmy ręce. – Boże jak mnie boli ta ręka… chyba mam coś z kością. Nawet nie mogę nią poruszać. – próbowałam poruszyć kostką, ale nie mogłam.
- A kiedy Ci się to stało??
- Jak nas rzucili do samochodu wczoraj to upadłam na rękę.
- I dopiero dziś Cię boli… – zdziwiła się Anka.
- Dobra może coś skąbinujemy. Może odpalimy jakiś samochód. – zaproponowałam.
- Nie ma szans… Wyjdziemy wentylatorem. – Anka pokazała na kratkę wysoko przy suficie.
- Jak Ty zamierzasz się tam wdrapać??

Szukałyśmy jakiejś skrzynki, ale nie mogłyśmy znaleźć, bo był niezły bałagan:
- My tu nic nie znajdziemy… – Anka.
- Skąd wiesz??
- A jak oni zaraz tu przyjdą?? – przejęła się Anka.
- Chyba ktoś idzie??
- I co my zrobimy??
- Nie wiem. Szybko zwiąż mi ręce! – podałam jej sznurek. Robiła to z zamkniętymi oczami, bo moje rany na nadgarstkach były nie do zniesienia. – Kładź się i udawaj, że śpisz i weź ręce do tyłu. – Anka rzuciła się na podłogę i zamknęła oczy. I otworzyły się drzwi.
- Z kim rozmawiałaś?? – zapytał David.
- Sama ze sobą… – odpowiedziałam nie pewnie.
- Chodźcie musimy jechać… – pociągnął mnie za rękę.
- Ała…!
- Co się stało?? Przecież Ty miałaś taśmę na ustach??
- Miałam, ale mi Anka zdjęła i ja jej… Ręka mnie boli. – wyrwałam mu się i masowałam sobie łokieć.
- Pokaż. – zbliżył się do mnie.
- Nie zbliżaj się do mnie! – odsunęłam się.
- Dobra my za chwilkę po Was przyjdziemy. Czekajcie tu!! – krzyknął i wszedł.
- Anka! Chodź Ci spróbuję zawiązać ręce. – wzięłam sznurek zza samochodu i zawiązałam jej ręce. Nie wiem jak nam się to udało, ale musiało. Czekałyśmy na nich z 15 minut.
- Chodźcie!! – wziął nas za łokcie i znów wrzucił nas do samochodu. Na szczęście nie złapał mnie za bolącą rękę i też nie upadłam na nią. Posadził nas później na fotelach i zapiął pasy. Jechaliśmy pół godziny w ciszy.
- Wychodzimy! – odpiął nam pasy i wyrzucił z samochodu. Upadłam na beton, a Anka utrzymała równowagę. Starłam sobie kolano i prawą kość policzkową. Byliśmy na porcie, stał przed nami wielki stary statek spojrzałam na niego od góry do dołu. Po kilku minutach podniósł mnie za bluzkę i ledwo ustałam na nogach. Weszliśmy na pokład było tam pusto:
- Ale tu śmierdzi! – powiedziałam krzywiąc się.
- Będziesz tu spała!! – odpowiedział mi krzykiem David.
- Co Ci dzisiaj jest?? Cały czas krzyczysz?!?
- A tak w ogóle to Wy jesteście porwane i nie wiem, dlaczego daję Wam dojść do słowa!! – spojrzał na mnie bykiem i staliśmy.
- Ej… robi się już ciemno trzeba pościelić łóżka. – poszliśmy do wielkiego pomieszczenia i posłali nam niby łóżka. Były to tylko szmaty, a oni spali na wygodnych łóżkach. Obudziłam się z bólem pleców. Popatrzyłam na Davida i Damiana, oni smacznie spali na wygodnych łóżkach, a my się męczyłyśmy na betonie. Pomyślałam o Tomie. Zaczęłam płakać jak dziecko, które chce lizaka i obudziła się Anka:
- Co się stało?? Dlaczego płaczesz?? – Anka usiadła koło mnie i pozwoliła, żebym położyła swoją głowę na jej ramieniu, bo przytulenie nie było możliwe.
- Ja chce już być w domu! – wciągnęłam nosem i obudził się Damian.
- Co się stało?? – zapytała ziewając.
- Po co nas tu przetrzymujecie!! – szybko wstałam. – Co my wam zrobiliśmy!! – krzyczałam mu to prosto w twarz.
- Ja nie mam nic z tym wspólnego! Siadaj i nie chciej, żebym Ci coś złego zrobił!! I nigdy nie podnoś na mnie głosu!!!! – spojrzałam na niego ze smutną miną i usiadłam na podłodze. Siedzieliśmy nie odzywając się. Nagle zadzwonił telefon Anki, sięgnęła po niego i szybko odebrała:
*- Przyjedźcie po nas szybko. Jesteśmy w… – zacięła się, bo Damian jej wyrwał telefon i odłączył się. Spojrzał na nas ze złością i udawał, że nic się nie stało. Później David poszedł na zakupy i kupił nam na śniadanie świeży chleb i do tego wodę.
- Szykujcie się zaraz jedziemy! – powiedział z pełną buzią.
- Poczekaj zjemy… – powiedziałam patrząc się na Ankę.
- Spójrz się na mnie! – krzyknął a ja się spojrzałam. Milczał. Dokończyłam jedzenie i poszliśmy do samochodu. Dojechaliśmy do jakiegoś wielkiego miasta. Nie wiem jak się nazywał wyglądałam przez okno i czekałam na tabliczkę. Nie mijaliśmy żadnej. Zmartwiłam się, bo wiedziałam, że się oddalamy od domu. Dojechaliśmy do znajomego miejsca. Nagle samochód się zatrzymał i otworzyły się drzwi. David odpiął nam pasy i wyrzucił na ulice z piasku.
- Te miejsce jest mi znajome… – powiedziała uśmiechnięta Anka. Ja jeszcze leżałam niewinnie na ziemi. – Jesteśmy na Skrzynkach!! – wydarła się i podbiegła do mnie.
- Co??
- Jesteśmy w domu!! – wydarła się kładąc się na mnie ze szczęścia. Wszyscy się na nas patrzyli jak na głupie, nie dość, że całe poobijane to cieszą się, że są w domu i miałyśmy związane ręce. Poszłyśmy w stronę Anki domku.
- Dlaczego nas wypuścili?? – zapytałam.
- Nie pytaj ciesz się, że tak szybko nas puścili…
- Wszyscy się na nas patrzą.
- Oj…. Sylwia przestań już. Spójrz jak jesteśmy ubrane, jakie poobijane, brudne a oni chodzą w kostiumach. – dochodziłyśmy po woli do domku Ani. Były zamknięte drzwi. – No nie gadaj, że nikogo nie ma…! – podeszła do drzwi i pociągnęła za klamkę. Otworzyły się. Nie było w nim nikogo. Poszłyśmy na górę też nikogo nie było. Usiadłyśmy na kanapie i zastanawiałyśmy się, dlaczego jest otwarty domek. Poszłyśmy do sąsiadów i skorzystałyśmy z telefonu. Zadzwoniła po rodziców, przyjechali jak najszybciej mogli. Zawieźli nas do domu i zaznawałyśmy na policji w Warszawie. Już nigdy się nie spotkałam z Tomem…

Doszliśmy do hotelu Bill i Anka już na nas czekali:
- Co Wy tu robicie?? – zapytałam podchodząc do Anki.
- Czekamy na Was. – powiedziała wkurzona Anka.
- Dobra no to chodźmy.
Ja bym chciała się jeszcze przebrać…
No to idźcie, ale szybko, bo się spóźnimy. – poszliśmy na góre i szybko się przebraliśmy. Ubrałam się w dżinsowe spodnie i białą bluzkę na krótki, a Tom w krótkich spodenkach (:D) i w brązowej bluzie ( ).
- Chodźcie, bo mamy jeszcze tylko 10 minut! – Bill zatrzymał czarny samochód i wsiedliśmy do niego. Dojechaliśmy do wielkiego budynku. Chodziły tam tylko pary i ubrane w wieczorowe piękne stroje:
- Chyba się nieodpowiednio ubraliśmy… – powiedziałam.
- No to, co… – wzruszył ramionami Bill.
Weszliśmy do budynku, ochroniarz zaprowadził nas do wielkiej hali. Odbył się tam koncert, ale taki jak operze:
- OMG!! – zajęłam swoje miejsce i rozglądałam się. – Oni się na nas patrzą… Ciekawe czy na ubranie czy ze nie chińczycy. – zaśmiałam się.
Po woli zapełniały się wszystkie miejsca. Rozpoczął się koncert, darły się jak nie wiem. Ja z Anką porozumiewałyśmy się przez komórkę, ale pani nam zwróciła uwagę żebyśmy wyłączyły (;/) Minęła pierwsza połowa koncertu, zadzwonił jakiś dziwny dzwonek, wszyscy wybiegli z sali jak szaleni, a my powolutku wyszliśmy:
- Co się stało?? – zapytała Anka.
- Może otworzyli nowy sklep z okularami. – zaśmiał się Bill.
- A gdzie jest Georg i Gustav?? – ja.
- Poszli gdzieś indziej… – odpowiedziała Anka.
Zeszliśmy na dół nikogo nie było Tom poszedł się rozejrzeć, a Bill poszedł do łazienki, zostałyśmy same. Poszłyśmy długim korytarzem, doszłyśmy do schodów:
- Coś tu śmierdzi… – rzekłam.
- Sorry… Nie wiedziałam, że poczujesz. – Anka zaczęła się śmiać.
- Oj przestań.. czuć dym. – zza drzwi do kuchni leciał ostry dym. – Może się pali?? I dlatego ten dzwonek zadzwonił.
- Przecież by wszystkich ewakuowali. – powiedziała zrezygnowanie Anka. Nagle zadzwonił mój telefon to był Tom.
*- Gdzie jesteście??!! – zapytał wkurzony.
*- Nie wiem… – odpowiedziałam. – Nie jesteśmy koło kuchni.
*- A co Wy tam robicie??
*- Nie wiem coś się pali w kuchni…
*- Może coś spalili. My czekamy na Was przy wejściu do Sali. Za pięć minut macie tam być! – rozłączył się.
*- Nie wiem czy zdążymy. – spojrzałam na ekran. – O rozłączył się.
- Kto dzwonił?? – zapytała Anka.
- Tom… musimy już iść na salę, bo się zaczyna koncert.
- No to chodźmy. – uśmiechnęła się do mnie i poszłyśmy pod salę. Szłyśmy w stronę chłopców, stali do nas tyłem.
- Wystraszymy ich?? – zaproponowała Anka.
- Coś Ty!
- Cicho…
- Obrażą się. Ale może jednak. – podbiegłam do Toma i zakryłam mu oczy.
- Viki??
- Nie.
- Monika??
- Nie.
- Sabina??
- Nie! – powiedziałam już wkurzona.
- Aaaaa… Kasia??
- Nie…!! – nadepnęłam mu na nogę z całej siły.
- Sylwia!
- No…
- Wiedziałem. – odwrócił się do mnie i zaczął się do mnie przytulać.
- Przestań. – próbowałam mu uciec, ale nie mogłam (:()
- Oj, żartowałem przecież.
- Ale ja się na żartach nie znam… – powiedziałam z uśmieszkiem na twarzy.
- Jak ja lubię jak Ty się uśmiechasz. – przybliżył się do mnie i zaczął całować po szyi.
- Tom… przestań. Wchodźmy już na salę. – wyrwałam mu się i poszłam zająć swoje miejsce.

Gdy się już skończył koncert poszliśmy na dół na pizzę:
- Ale jest już późno! – spojrzałam na zegarek.
- Nie gadaj. Chodźcie jeszcze do klubu nocnego. To przedostatni dzień w Tokio… – zaproponował Bill.
- Chyba sobie żartujesz. Ja nie chce patrzeć jak Tom podrywa inne laski! – zrobiłam głupią minę i poszłam dalej.
- No to na górze coś wypijemy. – podbiegł do mnie Bill.
- Jeszcze zobaczymy… – powiedziałam i podbiegłam do Anki. Gadałyśmy całą drogę o bliźniakach, aż wreszcie doszyliśmy do hotelu.
- O kim tak gadacie?? Wiem, że mam sexowny tyłeczek, ale bez przesady. – rzekł podniecony Bill kładąc rękę na karku Ani.
- Chciałbyś… co dziś pijemy?? – zapytała.
- Może coś mocniejszego…
- Przecież nic innego nie miałam na myśli. – weszliśmy do sklepu z alkoholem i kupiliśmy trochę picia (;P) Zanieśliśmy to wszystko na górę i poszliśmy się wszyscy po kolei umyć, później dopiero się wzięliśmy za picie.
- No to pierwsza Tekile. – powiedział Tom łapiąc za butelkę.
- Ja pójdę po szklanki. – poleciałam do barku i sięgnęłam cztery szklanki. Tom nalał i popatrzyliśmy na siebie.
- …wypijamy za jutrzejszy konert… – narzucił Bill.
- Oke… – stuknęliśmy w kieliszki i duszkiem próbowaliśmy wypić, lecz to było za trudne.
- Ale to jest mocne. – skrzywiłam się.
- Tylko dziewczyny nie za dużo, bo jutro musicie iść z nami na koncert. – powiedział Tom robiąc ostatniego łyka.
- Może i pójdziemy. To jeszcze zależy.
- Od czego??
- Od tego ile wypijemy… – wtrąciła Anka.
- Aha… – Bill sięgnął po pilot i włączył TV. Siedzieliśmy tak do 3 w nocy i to nieźle wypiliśmy. Rano obudziłam się w sypialni w samej bieliźnie, a koło mnie leżał Tom w samych bokserkach.
- O boże…!! My to zrobiliśmy?!?! – wydarłam się zrywając się z łóżka.
- Co się stało?? – zapytał ziewając Tom.
- Zrobiliśmy to??
- Nie wiem… Zobaczymy czy będą objawy ciąży. – powiedział spokojnym głosem i poszedł dalej spoć.
- I Ty tak spokojnie o tym mówisz!! – wstałam z łóżka i poszłam do łazienki. Umyłam się i przyjrzałam się sobie dobrze w lustrze i doszłam do wniosku, że to chyba raczej nie możliwe, żeby do tego doszło. Wyszłam z łazienki z uśmiechem i poszłam w stronę kuchni. Po drodze zobaczyłam Billa leżącego pod telewizorem. – Bill… obudź się zobacz, która godzina! – krzyczałam śmiejąc się.
- Daj trochę pospać.
- To co ja najmniej wypiłam… – jeszcze bardziej zaczęłam się śmiać już prawi leżałam na ziemi, ale wszedł do salonu Tom.
- Co na śniadanie??
- Nie myśl, że Ci zrobię. – podchodził do mnie powolutku. – Nie zbliżaj się do mnie! – i uciekłam do kuchni.
- No ja Cię tak ładnie proszę! – poszedł za mną i mnie złapał za rękę. Obią mnie w pasie i zaczął całować po szyi.
- Tak na pewno mnie nie przekonasz! – wziął mnie na ręce i zaniósł mnie do sypialni na łóżko. Delikatnie położył się na mnie i całował mnie po brzuchu. – Boże, co ja robię… – myślałam, a on rozpiął mi stanik. – Tom, nie. Jeszcze nie!! – odepchnęłam go.
- No co Ty…
- Tom przestań. – zrzuciłam go z siebie i poszłam do kuchni. Anka już wstała, leżała tylko na łóżku. Poszłam sobie zrobić kanapki i herbatę. Gdy już zjadłam poszłam się ubrać i w tym czasie się wszyscy obudzili.
- Która godzina?? – zapytał zaspany Bill.
- 13… – dopowiedziałam szybko.
- Chyba nie da rady grać tego koncertu. – mruczał pod nosem i wszedł do pokoju Georg.
- Chyba nie mówiłeś serio! – wydarł się na niego Georg.
- A właśnie, że mówiłem! – zaśmiał się Bill.
- Nie denerwuj mnie Bill!! Co się z Tobą stało?? – podszedł do niego. – Ile T wypiłeś!!? Przecież wiedziałeś, że mamy jutro koncert!! Zawiodłem się na Tobie!! – darł się Georg, a my się na niego patrzyliśmy. Po chwili wyszedł z lokalu z trzaskiem drzwiami.
- Bill, może jednak zmienisz zdanie?? Jedź na ten koncert… – prosiła go Anka.
- Ale o co Ty nie prosisz, czego się nie zrobi dla moje kochanego zespołu!! – wstał i poszedł się umyć i ubrać.
Gdy się Bill uszykował pojechali na miejsce gdzie miał się odbyć koncert, a my zostałyśmy w domu. Miałyśmy dojechać o 20:00:
- Wiecie, co… ja mam dziwne przeczucia, że moja mam przyjedzie niedługo po mnie.
- Dlaczego?? – Magda.
- No, bo za dwa tygodnie do szkoły…
- O ja… może im powiemy.
- Nie lepiej nie! – poszłam do sypialni zamknęłam za sobą drzwi, spojrzałam na telefon miałam 13 połączeń nieodebranych. Były one od mamy. – Ona już tu jedzie. – otworzyłam drzwi i popatrzyłam się na Ankę wychodzącą z łazienki. – Ja nie chce się z nimi żegnać! – rzuciłam się jej w ramiona i zaczęłam płakać.
- Nie płacz… przecież powiedział Ci, że się będziecie widywać! – mówiła klepając mnie po plecach. Nagle zapukał ktoś do drzwi. – Ja pójdę otworzyć. – oderwała się ode mnie i poszła zobaczyć kto przyszedł, ja weszłam do łazienki i zamknęłam się na klucz. – Dzień dobry.
- Dzień dobry. Jest Sylwia?? – zapytała moja mama wchodząc do lokalu.
- Tak jest… proszę wejść. Może coś do picia??
- Tak poproszę słabą kawę. – mama usiadła na kanapie i rozejrzała się. – Ładnie tu macie.
- Dziękujemy. – powiedziała Magda.
- A gdzie jest Sylwia??
- Nie wiem, gdzieś tam… – Magda pokazała ruchem ręki w stronę sypialni. Mama powoli wstała i poszła w tamtym kierunku. Rozejrzała się po sypialni, nie znalazła mnie.
- Sylwia!! Musimy porozmawiać! Proszę wyjdź! Nie zachowuj się jak dziecko! – odpowiedziała jej tyko cisza. Pociągnęła za klamkę do łazienki. – Wiem, że tam jesteś! Otwórz proszę…
- Przecież jestem dzieckiem! – podniosłam głos, słychać było, że płaczę.
- Nie płacz. Przecież Ci nic nie zrobię.
- Odejdź!!
- Proszę pani kawa jest już gotowa. – mama zastanowiła się i poszła na kawę.
Gdy już wypiła rozmawiały, co się tu wydarzyło przez te 2 miesiące. Po 15 minutach wyszłam z łazienki.
- O boże… – mama podbiegła do mnie i przytuliła się do mnie jak najmocniej mogą. – Martwiłam się o Ciebie. Ty sobie nie wyobrażasz jak! – zaczęła płakać.
- Przecież nic się nie stało.
- Przestań… ale mogło się coś stać!
- No to, co… przynajmniej bym została w Niemczech.
- Właśnie, że nie, bo byś od razu pojechała do Gostynina!
- Ale tu są lepsze szpitale.
-Oj przestań! Jedziesz do Polski bez żadnej dyskusji!! – wydarła się.
- Nie krzycz na mnie. Jeszcze się nie pożegnałam z Tomem! A nie wyjadę, jeśli się z nim nie pożegnam!!!! – spojrzałam jej prosto w oczy.
- Nie pojedziesz na żaden koncert. – powiedziała już spokojni.
- Proszę nie rób mi tego… – w moich oczach pojawiła się łza, lecz wahała się ujawnić wszystkim.
- Dobrze, ale od razu po koncercie jedziesz do Polski razem z dziewczynami! – wyszła z lokalu.
- Ja nie chce tam wracać.
- Nie mów tak… na pewno wszyscy za Tobą tęsknią. – próbowała mnie pocieszyć Anka.
- Nie mów mi tak. Bo to jest nie prawda.
- Proszę nie mów tak więcej. Zobaczysz jak Cię wszyscy przywitają. Teraz masz zły humor i myślisz wszystko, co najgorsze…
- Ja chce z nim spędzać całe swój czas i całe swoje życie z nim i tylko z nim!
- Widzisz nawet gadasz bez sensu. – uśmiechnęła się Anka, spojrzała na mnie słodko i się przytuliłyśmy wszystkie razem.

…opowiadanie #19…

Dochodziła godzina 17, a my siedziałyśmy jeszcze przed TV nawet się nie szykowałyśmy na koncert.
- Ale jest już późno…- powiedziała zaspana Anka.
- Wiecie tak szczerze to mi się nie chce iść na ten koncert. – powiedziałam przekręcając się na drugi bok.
- Nie możemy im tego zrobić. To jest ostatni dzień z nimi musimy się nimi pożegnać. – zaprotestowała Magda wstając.
- Mi też się tak zdaje… – przetarłam oczy i wstałam. – A Ty Anka?? Nie idziesz z nami??
- Idę… to idźcie się umyć ubrać, a ja po Was się uszykuje.
- Oke… – poszłam sobie przyszykować ciuchy, a Magda weszła do łazienki. Gdy wyszła ja weszłam (:P) ubrałyśmy się normalnie bez żadnych dekoltów, bo to u nas niespotykane (:)) – Anka teraz Ty idź się ubrać. Czekamy na Ciebie góra pół godziny! – ledwo się ruszyła i poszła się uszykować. Czekałyśmy na nią dokładnie 31 minut i 34 sekundy (:PP) – Wreszcie… – wzięłyśmy kasę i wyszłyśmy z lokalu, jechałyśmy autobusem. – Ale on się buja. – zaśmiałam się i przytrzymałam się barierki. Wszyscy, co przede mną siedzieli odwrócili się, pewnie myśleli, że to o nich (:P) – Dlaczego się na mnie patrzą…?? – schowałam głowę w ramię Anki.
- Może myślą, że to coś o nich…
- Ale ludzie mają problemy. – nadal miałam głowę w Anki ramieniu (:PP)
Dojechaliśmy na miejsce. Przed nami ukazał się wielki plac ze sceną na środku (:D) Doszłyśmy do kasy chciałyśmy podać już pieniądze, ale Tom podbiegł i załatwił nam bezpłatne wejście:
- Która jest godzina?? – zapytałam ledwo idąc.
- Jest 19… o co Ci jest?? – Tom złapał mnie nad ziemią.
- Słabo mi jest… – wymamrotałam spod nosa.
- Zaniosę Cię do naszej pielęgniarki. – wziął mnie na ręce chwyciłam za jego szyję i zaniósł mnie za kulisy. Położył mnie na kanapę. – Jadłaś dziś coś??
- Jedną kanapkę.
- No to bardzo dużo… – westchnął.
Przyszła pielęgniarka:
- Co się stało?? – spytała siadając koło mnie przy tym spychając Toma.
- Mi mówiła, że za mało zjadła.
- Nie wtrącaj się! Idź Ty coś zjeść…! – klepnęła go w tyłek i poszedł gdzieś.
- Co się stało?? – spytała ponownie.
- Tom już powiedział. – odpowiedziałam mrużąc oczy.
- Zaraz Ci podam tabletki, ale najpierw musisz coś zjeść. Dobrze słonko. – poszła w stronę kuchni.
- Postaram się… – powiedziałam szeptem.
- Słucham??
- Dobrze. – odpowiedziałam szybko. Wróciła po 5 minutach, przyniosła jakąś ohydną kiełbaskę. – Co to jest?? – spytałam podnosząc się z kanapy.
- Biała kiełbasa. To nasz przysmak w Niemczech.
- Ale…
- Żadne, ale proszę to zjeść.
- A może mi pani przynieść coś innego, bo i tak tego nie zjem! – zaprotestowałam oburzona.
- Jeśli tak chcesz… – powiedziała ze smutną miną.
- Ja nie chciałam pani sprawić przykrości, po prostu nie lubię kiełbasy…
- Dobrze to Ci przyniosę zupę…
- Dobrze. – poszła po tą zupę. Po kilku minutach znów przyszła podała mi zupę i wyszła po leki. Przyszedł Tom.
- Mogę Cię nakarmić?? – poruszał brwiami.
- Oke… – podałam mu łyżkę i nakarmił mnie, nawet dobrze mu to szło. – Dzięki za wszystko… – i pocałowałam go w usta, a nagle weszła do pokoju pielęgniarka.
- Yhym… – odcharchnęła.
- Przepraszam… – rzekł Tom i wstał z kanapy. Pani do mnie podeszła i podała jakąś tabletkę, popiłam wodą i musiałam leżeć, do 20:00, ale jak bym miała nawet dłużej leżeć to i tak bym nie leżała, bo jest koncert (:PP) Poleżałam oczywiście z Tomem, nie mogliśmy nic robić, bo ta wścibska pielęgniarka nam przeszkadzała (;)), ale miała jakiś problem ze stopami i usiadła na fotelu obok:
- Ale śmierdzi… – szepnęłam mu do ucha.
- Nom. – zaśmiał się.
- Już musisz się szykować na koncert. – popatrzyłam na niego.
- Pocałuj mnie przy niej.
- Oke… – zbliżył się do mnie i zaczął mnie całować, tamta się na nas spojrzała spod okularów i napąpowała policzki. Gdy wyszła przestaliśmy. Śmialiśmy się z niej jak nie wiem, co. – Fajną mamy pielęgniarkę no nie??
- Nom…
- Dobra naprawdę musisz się już szykować. – była już 19:50.
- O jeny… nie chce mi się. Chcę być z Tobą!
- Nie możesz zaniedbywać swoich przyjacieli, a przede wszystkim fanów!
- Masz rację. – Tom doprowadził się do porządku i wyszli na scenę. Po 2 pierwszych piosenkach weszłyśmy na widownię:
- Ale tu głośno!!!! – wydarłam się Ance do ucha.
- Co???!!!!!
- Poczekaj napisze Ci na telefonie!!!!!!!!
- Co????!!!! – wyciągnęłam telefon i napisałam jej to co miałam powiedzieć.
- Nom… – napisała.
Fajnie się bawiłyśmy na ich koncercie widać było, że byli zadowoleni z tego koncertu. Po koncercie się zgubiłyśmy, każda poszła w inną stronę gdy się już wszyscy rozeszli zostałyśmy same na deptaku. Okazało się, że cały czas stałyśmy koło siebie:
- Fajnie było, co nie?? – zaśmiała się Magda.
-Nom, Nom…. – ja zaczęłam się śmiać.
- Z czego się śmiejesz?? – spytała Anka.
- Z nas…
- A tak dokładniej??
- Nie nic, nic… idziemy do chłopców. – ruszyłam w stronę kulis. Dziewczyny jeszcze tam zostały i czekały, aż my do niech przyjdziemy popatrzeć na gwiazdy. – Chodźcie z nami na dwór.
- Nie chce mi się. Muszę się umyć poczekajcie na nas. – rzekł Bill idący do łazienki.
- Spoko… – poszła do kuchni spojrzałam na stół. – OMG… – powiedziałam do siebie. Nic nie było do żarcia. – Ciekawe, kto to wszystko zjadł?? – myślałam po czym poszłam usiąść na kanapie. Patrzyłam się w sufit i myślałam nawet nie wiem, o czym zamknęłam delikatnie oczy, po kilku minutach odleciałam. Po kilku minutach obudził mnie pachnący Tom.
- Ej… śpisz?? – puknął mnie delikatnie w ramię.
- Nie… – przetarłam oczy i wziął mnie pod pachę.
- Twój zapach mnie obudził. – uśmiechnęłam się.
- Fajnie. – wyszliśmy na dworze byli już wszyscy. Położyliśmy się na ziemi i patrzyliśmy na bezchmurne niebo, czyli na gwiazdy (:)) – Ale romantycznie… – rozmarzył się Tom i położył mi rękę na brzuchu. Miałam ostre motylki w brzuchu, to był pierwszy raz od jakiegoś czasu. Nie wiem co się ze mną w ogóle dzieje. Poleżeliśmy chwilkę i pojechaliśmy do hotelu. Gdy weszliśmy do samochodu złapałam Toma za rękę, nie chciałam go puścić. Weszliśmy do lokalu czekała tam na nas moja mama.
- Dzień dobry… – powiedział Tom zamykająca nami drzwi.
- Dobry wieczór! – odpowiedział moja mama z podniesionym głosem, a Tom spojrzał na mnie przestraszonymi oczkami.
- Nie bój się, to tylko takie pierwsze wrażenie. – szepnęłam.
- Spoko… – podeszłam do niej nadal trzymając rękę Toma.
- Mamo to jest właśnie Tom. – podał jej rękę i pocałował w rękę.
- Miło mi młodzieńcze. Niestety muszę was rozdzielić, to nie mój wina, ale Sylwia musi iść do szkoły.
- Dobrze ja nie mam nic przeciwko, żeby szła do szkoły tylko będziemy za sobą tęsknić. – objął mnie w pasie i pocałował w czoło.
- No to się pakujcie i ruszamy… – mama usiadła na krześle w kuchni i czekała aż się spakujemy. Gdy się spakowaliśmy staliśmy przed drzwiami i żegnaliśmy się. Najpierw się pożegnałam z Georgiem później z Gustawem:
- Bill… będę tęsknić! – rzuciłam mu się w ramiona i pocałowałam delikatnie w policzka.
- Ja też… idź teraz do Toma, bo zaraz się zsika. – zaśmiał się Bill. Podeszłam w stronę Toma podniosłam lekko ręce do góry i położyłam na jego ramionach. Patrzyłam mu prosto w oczy.
- Kocham Cię! – przytuliłam się do niego mocno i zaczęłam płakać, on też.
- Ja Ciebie też. Będę dzwonić! Kocham Cię. – pocałowałam go i odeszłam żeby już nie cierpieć. Zeszłam na dół Tom i Bill zostali na górze, a Georg i Gustav znieśli nam walizki. Pierwszy raz widziałam jak Tom płacze. Wsiadłam do samochodu nie zamknęłam jeszcze drzwi, wyleciałam z samochodu jak szalona:
- Sylwia!! – krzyknęłam moja mama łapiąc mnie za łokcia, ale się wyrwałam.
Biegłam po schodach kilka razy się wywaliłam, ale biegłam dalej. Otworzyłam drzwi naszego byłego lokalu i rzuciłam się na Toma stał jeszcze na korytarzu.
- Ja nie mogę!!
- Ja też nie… Przyjadę do Ciebie jak to będzie tylko możliwe.
- Już się nie mogę doczekać. – puściłam go i pocałowaliśmy się. Odprowadził mnie do drzwi samochodu i jak wsiadłam to zamknął za mną. – Kocham Cię.
- Ja Ciebie też. – przetarł mi łzę która leciała po moim policzku. Dojechaliśmy do lotniska wsiedliśmy do samolotu i odlecieliśmy. Gdy byliśmy w górze Tom do mnie zadzwonił i powiedział, że przyjedzie do mnie jutro (;PP) Zobaczymy…

Może jeszcze dodam notę jak będzie, co pisać, a to było chyba moje ostatnie opowiadanie. Kocham Was!! Komentujcie!!